Wijziging in de ontslagvergoedingen 
Het rekenmodel (de kantonrechtersformule) dat kantonrechters hanteren bij de berekening van een vergoeding bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt gewijzigd. Volgens de huidige formule wordt de vergoeding berekend door het aantal dienstjaren (factor A) te vermenigvuldigen met het bruto maandsalaris (factor B) en met een factor die rekening houdt met de bijzondere omstandigheden (C). De belangrijkste wijziging betreft de berekening van het aantal dienstjaren. Vanaf 1 januari 2009 tellen de dienstjaren tot de leeftijd van 35 jaar voor een half, van 35 jaar tot 45 jaar voor 1, van 45 jaar tot 55 jaar voor anderhalf en vanaf 55 jaar voor 2 mee in de berekening van de ontslagvergoeding. De werkgever die aan zijn werknemers veel opleidingen heeft geboden, ziet dit terug in een correctie op de te betalen vergoeding. Eveneens zal bij vaststelling van de C factor rekening worden gehouden met een slechte financiële positie van de werkgever.

Zoals bekend wordt slechts een klein deel van de ontbindingen van arbeidsovereenkomsten door kantonrechters opgelegd. Veel vaker resulteren onderhandelingen tussen werkgever en werknemer over een beëindiging van de arbeidsrelatie, in een zogenaamde vaststellingsovereenkomst. Daarbij wordt de kantonrechtersformule vaak als uitgangspunt genomen. Als werkgever kunt u op grond van de wijziging dus een lagere vergoeding overeenkomen.
 
Aftopping op komst
Een andere maatregel betreffende de ontslagvergoedingen heeft betrekking op de afspraak die tussen kabinet en sociale partners tijdens het Najaarsoverleg is gemaakt. Die afspraak hield in dat werknemers met een jaarsalaris van € 75.000 of meer, voortaan maximaal één jaarsalaris als ontslagvergoeding krijgen. De Ministerraad heeft inmiddels ingestemd met een daartoe strekkend wetsvoorstel. De maximering geldt overigens alleen als de kantonrechter over het ontslag van de werknemer beslist. De rechter mag van het maximum afwijken als bijvoorbeeld het ontslag aan de werkgever is te wijten. Verder zijn partijen niet aan dit maximum gebonden als zij op grond van een vaststellingsovereenkomst uit elkaar gaan (de werknemer zou bijvoorbeeld de instemming met de beëindiging afhankelijk kunnen maken van een hogere ontslagvergoeding in de beëindigingsovereenkomst).
 

TrackBack URI van dit artikel

Reacties (0)

Bekijk de reacties in RSS feed formaat

Ja, ik wil een reactie geven op dit artikel