In het geweld van de financiële crisis speelt het pensioen een grote rol. Veel van wat er nu wordt besloten heeft zijn weerslag op ons aller pensioen, voor nu maar ook voor in de toekomst. Zo is een besluit om de economie een duw te geven in tijden van verminderde inkomsten een keuze voor  een verschuiven van de kosten naar te toekomst, naar lagere pensioenen dus, of latere pensioeningangsdatum . Een alternatief voor stimuleren is er nu niet, dus er moet geld worden gecreëerd of tegen hoge rente worden opgehaald om deze stimulans te kunnen geven . Beide keuzes leiden tot inflatie en een  lage marktwaarde van de obligaties (ook de deflatoire invloeden kunnen dit bij de hoeveelheden geld waar we het nu over hebben niet meer tegenhouden!).

Dit is het eerstvolgende probleem van de pensioenfondsen. Nu alle aandelen met verlies zijn verkocht (of in rook zijn opgegaan) is het de beurt aan het grootste fundament van de fondsen. Bij een scenario als hierboven geschetst,  is het leed voor de fondsen nog niet geweken, maar moet het nog  komen. Dekkingsgraad onder de 90%? Wat als het dadelijk minder dan 50% is?

Aan de zijlijn van de pensioenfondsen bevinden zich de particuliere verzekeraars met net zo goed dekkingsproblemen. Ook de particuliere verzekeraars hebben pensioentoezeggingen gedaan die nu moeten worden waargemaakt.

Zowel de fondsen als de verzekeraars moeten nu naar de werknemers terug met de boodschap “u  krijgt helaas minder pensioen, of, u moet flink gaan bijbetalen anders houden wij het niet droog”

Het grote verschil met de verzekeraars is dat je daar weg kunt gaan. Er is hoogstens een contractuele verplichting van maximaal 10 jaar om te blijven bij de gekozen partij, maar men kan overstappen bij wanprestatie.

De pensioenfondsen kennen verplichtstelling en hoeven alleen naar deze verplichtstelling te wijzen om elke discussie over marktwerking de kop in te drukken. En dit vind ik nou onacceptabel. Waarom is zo’n vorm van verplichte winkelnering niet meer van deze tijd/ Moet dat nog worden uitgelegd?

De angst van de fondsen is dat het fonds leegloopt omdat de jeugd zijn heil ergens anders gaat zoeken (in bijvoorbeeld beschikbare premiepensioenen met fatsoenlijke kostenloading) en de ouderen overblijven met de failliete inboedel. Deze is begrijpelijk, maar rechtvaardigt zeker niet de zelfgenoegzaamheid van de fondsbestuurders, welke zich hebben kunnen verschuilen in hun gouden kooi. Het wordt tijd dat de knuppel eens in het hok wordt gegooid. Maak een einde aan de verplichtstelling!!